AESTHETICS

ကျန်းမာပါစေ မေမေ

ကျန်းမာပါစေ မေမေ

အမေဟာ ဘယ်လို စိတ်မျိုးနဲ့ သူ့သားတွေ မွေးနေ့တိုင်း မပျက်မကွက် အလှူတခု ပြုနိုင်ခဲ့ပါလိမ့်။

'ဖက်' ကြပါ

'ဖက်' ကြပါ

တကယ်တော့ အမေ့ကို ဖက်ထားချင်တဲ့စိတ်ပေါ့၊ အဖက်ခံထားချင်တဲ့စိတ်မျိုးလို့ ထင်တာပဲ။ အဲ့ဒီလိုမျိုး။ ဒီနိုင်ငံ၊ ဒီယဉ်ကျေးမှုနဲ့ကျ အံမဝင်တော့... "ဟ ဒီကောင် ဒီအရွယ်ကြီးရောက်နေပြီ" အစချီပြီး ပြောကြမှာ။ မြင်ရတာလည်း သိပ် ဘဝင်ကျချင်စရာရှိမှာမဟုတ်ဘူး။

ယန်းပေါဆတ် အင်တာဗျူးနဲ့ မြန်မာပြည်က သတင်းသမား

ယန်းပေါဆတ် အင်တာဗျူးနဲ့ မြန်မာပြည်က သတင်းသမား

အရင့်အရင် ဘာသာပြန်သူတွေကတော့ Jean Paul Sartre ကို ယန်းပေါဆတ်လို့ ပြန်တယ်။ ဆရာမြင့်သန်းကတော့ ယန်ပေါဆာရ်ထာ ဆိုပြီး ပြန်တယ်။ ကျနော် ပြင်သစ်တွေကို အဲ့ဒီနာမည် မေးကြည့်တော့ ဒုတိယတခုက ပိုနီးစပ်တာ တွေ့တယ်။

ပျော်ရွှင်မှုနောက် လိုက်ကောက်ခြင်း

ပျော်ရွှင်မှုနောက် လိုက်ကောက်ခြင်း

ဘယ်အရာက စွန့်လွှတ်ဖို့ အသင့်တော်ဆုံးလဲ ဘယ်အရာက ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ အမြင့်မြတ်ဆုံးလဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးရှုံးရမယ်ဆိုလည်း ငါ အမှန်တကယ် မပိုင်ဆိုင်ခဲ့တာတွေကိုပဲ ယူငင်သွားကြပါ

ပိုင်စိုးဝေ ဆိုတာ အဖိုးကြီး…ပဲ

ပိုင်စိုးဝေ ဆိုတာ အဖိုးကြီး…ပဲ

တက္ကသိုလ်ပထမနှစ်တုန်းက ‘သိန်းစွန်ငှက်အပြန်လမ်း’ ဆိုတဲ့ ကဗျာစာအုပ်ဖတ်ရတယ်။ ကျနော့်ဇာတိ သံတွဲမြို့ကနေ ရန်ကုန်က ဒဂုံတက္ကသိုလ်မှာ လာတက်ရတော့ အမေနဲ့ရွာဆိုတာ အဝေးက လွမ်းရတဲ့ ခမ်းနားမှုတခုပေါ့။ ပိုင်စိုးဝေရဲ့ သိန်းစွန်ငှက် ကဗျာထဲက…

၂၅ နှစ်စာ နေ့လည်စာ

သူတောင်းစားတောင် မသဒ္ဒါချင်တော့တဲ့ နေ့လည်ခင်း လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ မာဘိုရိုလား၊ ရက်ဒ်ရူဘီလား၊ လန်ဒန်လား ဒါတင်ပဲ အပျော်ရွှင်ရဆုံး ရွေးချယ်ခွင့်ပဲ။

ဖဲကြိုးဝါရဲ့ အစ

ပါးပေါ်က မရဲတရဲ ထွက်ချင်နေတဲ့ ဝက်ခြံလေးကို ငေးကြည့်ရင်း ချစ်ခြင်း ကောက်ကြောင်းဟာ အလိုက်မသိစွာပဲ ခေါင်းစည်းကြိုးလေးဆီမှာ အဆုံးသတ်သွားတယ်။

ပလတ်စတစ် မနက်ဖြန်

မနက်ဖြန်တွေဟာ ပန်းတွေပွင့်နေတတ်ပါသလား…။ ဖြစ်နိုင်ရင် ကျနော့်အတွက် ပလတ်စတစ် ပန်းတစ်စည်းလောက် ချန်ထားပေးပါ။

ပဲရစ်ကို မရောက်ဖြစ်တဲ့နေ့စွဲများ

‘ပဲရစ်မြို့ကို သွားချင်သလို ရွာကိုလည်း ပြန်ချင်နေခဲ့တယ်’ အထိအတွေ့အရ ချောမွတ်ခြင်းဟာ မာရှတဲ့ အနာဂတ်မှာ လမ်းဆုံးမယ်… ဟုတ်လား… ဒီလိုဖြစ်ခဲ့လား

ကြွေရောင်ငါး

လျှော်စရာ အိင်္ကျီတွေရှိသေးလား ကြည့်စရာ တီဗီအစီအစဉ်တွေရော ရှိသေးလား ပစ်စရာ အမှိုက်ထုပ်တွေ ရှိသေးလား မသိမ်းရသေးတဲ့ အိပ်ယာထက် ပစ်လှဲဖို့ဆိုတာ အိပ်မရတဲ့ညတွေတုန်းက သတ္တိမျိုးနဲ့မှ ရမယ်

နောက်ဆုံး တာရာ

နောက်ဆုံး တာရာ

ဤစာစုကိုရေးရတာ စိတ်ထဲတွင် မလုံလှပါ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျနော့်ကိုယ်ပိုင်ဇာတ်လမ်း၊ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကူးမဟုတ်သလို ကျနော်ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ဇာတ်လမ်းလည်း မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်ပါသည်။

About Mratt

သတင်း၊ ဆောင်းပါးနဲ့ ဖန်တီးစာတွေ ရေးတယ်။ စာရေးခြင်းနဲ့ပဲ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုတယ်။ ကဗျာတွေကို ချစ်တယ်၊ ဂစ်တာ နည်းနည်း တီးတယ်။ Blues ကို သစ်ရွက်ခြောက်တွေကြား ခံစားတယ်။ ရံဖန်ရံခါ Heavy Metal တွေ နားထောင်တယ်။ Fixed Gear စက်ဘီး စီးတယ်။ ဘာသာတရားကိုးကွယ်မှုကို လေးစားပေမယ့် မယုံကြည်ဘူး။