၂၀၁၆ တုန်းက ကဗျာတပုဒ်

ဖုန်းတလုံး ဝယ်ထားပါ ပြီးရင် ခင်ဗျားဟာ တခုခုဖြစ်ကြောင်း တယောက်ယောက်ကို ပြောပါ ခင်ဗျား အသက်ဝင်လာလိမ့်မယ်

ဘယ်အရာက စွန့်လွှတ်ဖို့ အသင့်တော်ဆုံးလဲ ဘယ်အရာက ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ အမြင့်မြတ်ဆုံးလဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးရှုံးရမယ်ဆိုလည်း ငါ အမှန်တကယ် မပိုင်ဆိုင်ခဲ့တာတွေကိုပဲ ယူငင်သွားကြပါ

သူတောင်းစားတောင် မသဒ္ဒါချင်တော့တဲ့ နေ့လည်ခင်း လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ မာဘိုရိုလား၊ ရက်ဒ်ရူဘီလား၊ လန်ဒန်လား ဒါတင်ပဲ အပျော်ရွှင်ရဆုံး ရွေးချယ်ခွင့်ပဲ။

ပါးပေါ်က မရဲတရဲ ထွက်ချင်နေတဲ့ ဝက်ခြံလေးကို ငေးကြည့်ရင်း ချစ်ခြင်း ကောက်ကြောင်းဟာ အလိုက်မသိစွာပဲ ခေါင်းစည်းကြိုးလေးဆီမှာ အဆုံးသတ်သွားတယ်။

မနက်ဖြန်တွေဟာ ပန်းတွေပွင့်နေတတ်ပါသလား…။ ဖြစ်နိုင်ရင် ကျနော့်အတွက် ပလတ်စတစ် ပန်းတစ်စည်းလောက် ချန်ထားပေးပါ။

‘ပဲရစ်မြို့ကို သွားချင်သလို ရွာကိုလည်း ပြန်ချင်နေခဲ့တယ်’ အထိအတွေ့အရ ချောမွတ်ခြင်းဟာ မာရှတဲ့ အနာဂတ်မှာ လမ်းဆုံးမယ်… ဟုတ်လား… ဒီလိုဖြစ်ခဲ့လား

လျှော်စရာ အိင်္ကျီတွေရှိသေးလား ကြည့်စရာ တီဗီအစီအစဉ်တွေရော ရှိသေးလား ပစ်စရာ အမှိုက်ထုပ်တွေ ရှိသေးလား မသိမ်းရသေးတဲ့ အိပ်ယာထက် ပစ်လှဲဖို့ဆိုတာ အိပ်မရတဲ့ညတွေတုန်းက သတ္တိမျိုးနဲ့မှ ရမယ်