ဒီနေ့ခေတ်အခြေအနေအရ ကမ္ဘာ့မီဒီယာလောကမှာရော၊ ကျနော်တို့ မြန်မာ့မီဒီယာမှာပါ မပြောမပြီး၊ မတီးမမြည် ဖြစ်လာတာ Facebook ပါပဲ။ အပေါ်က မေးခွန်းတွေအတိုင်းဆိုရင် နာမည်ကြီးဖြစ်ရပ်တွေဟာ သတင်းမဟုတ်ဘူးလား၊ သတင်းဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူးလားမေးရင် ဟုတ်တယ်ပဲ ဖြေရမှာပါ။ ဒါပေမယ့် နာမည်ကြီးတဲ့ဖြစ်ရပ်တိုင်း သတင်းဖြစ်ပါသလား…?

ဖုန်းတလုံး ဝယ်ထားပါ ပြီးရင် ခင်ဗျားဟာ တခုခုဖြစ်ကြောင်း တယောက်ယောက်ကို ပြောပါ ခင်ဗျား အသက်ဝင်လာလိမ့်မယ်

ဘယ်အရာက စွန့်လွှတ်ဖို့ အသင့်တော်ဆုံးလဲ ဘယ်အရာက ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ အမြင့်မြတ်ဆုံးလဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးရှုံးရမယ်ဆိုလည်း ငါ အမှန်တကယ် မပိုင်ဆိုင်ခဲ့တာတွေကိုပဲ ယူငင်သွားကြပါ

သူတောင်းစားတောင် မသဒ္ဒါချင်တော့တဲ့ နေ့လည်ခင်း လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ မာဘိုရိုလား၊ ရက်ဒ်ရူဘီလား၊ လန်ဒန်လား ဒါတင်ပဲ အပျော်ရွှင်ရဆုံး ရွေးချယ်ခွင့်ပဲ။

ပါးပေါ်က မရဲတရဲ ထွက်ချင်နေတဲ့ ဝက်ခြံလေးကို ငေးကြည့်ရင်း ချစ်ခြင်း ကောက်ကြောင်းဟာ အလိုက်မသိစွာပဲ ခေါင်းစည်းကြိုးလေးဆီမှာ အဆုံးသတ်သွားတယ်။

မနက်ဖြန်တွေဟာ ပန်းတွေပွင့်နေတတ်ပါသလား…။ ဖြစ်နိုင်ရင် ကျနော့်အတွက် ပလတ်စတစ် ပန်းတစ်စည်းလောက် ချန်ထားပေးပါ။

‘ပဲရစ်မြို့ကို သွားချင်သလို ရွာကိုလည်း ပြန်ချင်နေခဲ့တယ်’ အထိအတွေ့အရ ချောမွတ်ခြင်းဟာ မာရှတဲ့ အနာဂတ်မှာ လမ်းဆုံးမယ်… ဟုတ်လား… ဒီလိုဖြစ်ခဲ့လား

လျှော်စရာ အိင်္ကျီတွေရှိသေးလား ကြည့်စရာ တီဗီအစီအစဉ်တွေရော ရှိသေးလား ပစ်စရာ အမှိုက်ထုပ်တွေ ရှိသေးလား မသိမ်းရသေးတဲ့ အိပ်ယာထက် ပစ်လှဲဖို့ဆိုတာ အိပ်မရတဲ့ညတွေတုန်းက သတ္တိမျိုးနဲ့မှ ရမယ်

လူငယ်လို့ ဆိုလိုက်တာနဲ့ ကျောပိုးအိတ်လွယ်ထားတဲ့ အရာရာစူးစမ်းတတ်တဲ့ မျက်လုံးတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ သူတွေကို စိတ်ကူးထဲ မြင်မိကြမှာပါ။ ဒီနေ့လူငယ်တွေမှာ နယ်ကလူငယ်နဲ့ မြို့ပြလူငယ်ဆိုပြီးနှစ်ပိုင်း ခွဲခြားပြောဖို့လိုပါလိမ့်မယ်။ အများအားဖြင့်ကတော့ မြို့ပြလူငယ်ကိုပဲ ဦးတည်ချက်ထား ပြောကြတာများပါတယ် ...

ဤစာစုကိုရေးရတာ စိတ်ထဲတွင် မလုံလှပါ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျနော့်ကိုယ်ပိုင်ဇာတ်လမ်း၊ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကူးမဟုတ်သလို ကျနော်ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ဇာတ်လမ်းလည်း မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်ပါသည်။